Pijn!

Pijn domineert deze nacht! Nu weet ik niet wat er veranderd is aan de inhoud van de infuuspomp, maar het doet vreselijk veel pijn! Vandaag meteen weer de arts erbij, want dit werkt dus absoluut niet. Had gisterenavond preventief nog paracetamol en abstral gekregen en gehoopt dat ik daarmee de nacht beter zou doorkomen. Heb ongeveer vier uurtjes geslapen tussen 1 en 6 uur, niet al te slecht, maar werd wel telkens wakker met gruwelijk veel pijn in mijn torso. Ik lijd nu meer pijn dan voor de verandering van de pomp.
Ondanks de pijn voel ik me rondom wel beter dan gisteren.

Het is overigens vaak heel lastig om via de weblog aan te geven hoe ik me voel. Pijn is in hevigheid al moeilijk weer te geven, maar naast de pijn is er ook nog zoiets als het welbevinden, het algemeen gevoel in mijn lijf. Gisteren had ik pijn én voelde me beroerd, vandaag heb ik pijn maar voel me verder redelijk goed.

Heb gisterenavond nog een lang telefoongesprek gehad met Ineke en daarin het ook gehad over het uitdrukken van gevoelens zeker die, welke bij mijn situatie van toepassing zijn. Ben ik bang of is iets beangstigend? Wat is het verschil? Iets kan beangstigend zijn maar hoeft niet meteen angst te veroorzaken. Als ik bijvoorbeeld bang ben voor spinnen, is dat beangstigend, maar ik wordt pas echt bang als ik er een zie! Zo is het ook met het gevoel over mijn situatie; het is allemaal zeer beangstigend maar ik ben er niet echt bang van. Zou graag aan de hand van jullie reacties eens willen leren of ik hiermee dit goed uitleg of verwoord. Reageren dus!

Ellendig

Nee, het gaat niet goed, beroerd zelfs!

Kwart voor elf ben ik terug naar bed gegaan, ik hield mijn ogen niet meer open. Ik had nog een uurtje voor het middageten en dat nam ik me. Het zal rond half twaalf zijn geweest toen de arts die ik zelf besteld had, me wekte en op visite kwam. Na overleg over de beroerde situatie waarin ik me thans bevind, werd besloten om de medicatie eens te bekijken en te veranderen, waarbij “zo nodig”, toch wordt veranderd in een vast tijdstip waarop bijvoorbeeld paracetamol wordt ingenomen. Punt is namelijk dat “Zo nodig”, altijd inhoud dat ik al pijn heb, alvorens ik aan de bel kan trekken. Door het op te nemen in de dagelijkse ronde wordt dat voorkomen. Omdat het toch rond de klok van twaalf was toen het artsbezoek voorbij was, bleef ik op. Niet veel later eten. Na het eten werd de infuuspomp vervangen met daarin meteen een nieuwe instelling zoals besproken met de arts. Ik weer terug naar bed. Wilde ik nog naar de hobbyruimte, (Niet om te hobbyen maar in de hoop dat het daar weer gezellig is) dan had ik nog ruim één uur om te slapen.
Eerstvolgende wat ik me daarna weer kan herinneren is toen ik wakker werd omstreeks half zes. Helaas voelde ik me ondanks die flinke doorslaper er echt niet happy op; suf, duf, pijn, slap.. absoluut beroerd dus.
Heb om even voor zeven dan toch maar weer paracetamol en abstral besteld. Het is momenteel een “struggle”, wat absoluut geen comfortabel gevoel geeft. Hoop dat met de nieuwe medicatie inzet het toch beter wordt. Anders zullen de tijden die ik doorbreng in bed toenemen en de tijden buiten bed afnemen.

Het schrijven van een weblog kost me ook meer moeite dan eerder. Ik vind vaak de juiste woorden of zinnen niet en moet veel corrigeren alvorens ik tevreden ben over de opgestelde tekst. Al met al geen leuk bericht maar ja, dat het ooit zover zou komen was van meet of aan bekend. De Ark is immers geen normaal verpleeghuis.
Ik hoop dat het nog verbetert, maar heb ook de vrees dat het nu toch echt langzaam bergaf gaat. Dat zou jammer zijn omdat ik ook had gehoopt nog een flinke tijd hier op de nieuwe Ark te mogen vertoeven. Afwachten wat de tijd weer brengt.

Het blijft beroerd

Al wil ik het liever niet, ik had na het middageten toch even een rustpauze moeten nemen. Denk dat mijn lichaam het niet meer aankan om een hele dag van ca 15 uur aaneengesloten te functioneren. Sonja en Ineke waren er om even na twee uur. Ik was toen eigenlijk al behoorlijk moe en vocht me er de verdere middag doorheen. 

Na een uurtje op het eigen terras zijn we naar camillus gegaan. Daarbij werd ik geduwd door Ineke, die daar nog geen ervaring mee had en het allemaal lekker voorzichtig deed. Ik merkte dat ook doordat ze graag grote opening aanstuurde om door te gaan, dan de kleinere.
Eerst even gekeken of Gerard op de kamer was, maar helaas. Had ik ook kunnen weten omdat ik hem ’s-Middags in de woonkamer nog trof, waar hij vertelde eerst nog een kind te moeten dopen en daarna veel tijd had om de poezie van Sonja eens door te lezen.
We namen plaats aan een klein terrasje bij de hoofdingang wat nog vrij was. Meer dan daar zitten zat er niet in. Er kwam geen bediening en mijn vraag naar koffie of misschien een ijsje werd door geen van beide beantwoordt. Geld speelt daarbij een rol omdat het op zo’n terrasje altijd duur is, maar ja… ik zit er ook niet elke dag.
Sonja wilde weer terug naar mijn kamer omdat ze het daar op het terras gezelliger vond. Aldus terug waarbij Sonja mij duwde. Die wandeling was zó gepiept, want Sonja had er goed de sokken in. Wederom hebben we een uurtje of meer op mijn terras gezeten waar we wél koffie kregen vanuit de Ark zelf én ik een stukje zondagse vlaai. Werd het dan toch nog gezellig?
De buurvrouw kwam de beide dames kersen aanbieden omdat ze er veel te veel had gekregen. Daar had vooral Sonja wel zin in en graaide gretig erna met als gevolg dat ze morste op haar nieuwe jurk. Toen was de paniek aanwezig, want dat ging er nooit meer uit. Aldus zocht ze snel op internet wat ze daaraan moest doen; dat bleek karnemelk te zijn. Er moest dus nog karnemelk gehaald worden en wat anders te eten voor Sonja, want ze had niets in huis. Niet veel later gingen de beide dan ook weer op weg. Het was ruim vier uur door, te laat om nog te gaan rusten vóór het avondeten, dat moest ik dus uitstellen tot erna.
Toen de broodmaaltijd ook weer achter de kiezen zat wist ik niet hoe snel ik het bed moest opzoeken. Ik lag er rond zes uur in met de wekker op acht. Ik sliep in no-time, werd even voor zeven uur weer wakker met een hevige pijn in mijn rug. Dat werd weer een bestelling paracetamol en abstral. Nogmaals een uurtje in bed tot kwart voor acht waarna ik ben opgestaan omdat ik ook niet té lang wilde liggen en de nachtrust verstoren.
Ik bleef de hele avond weer suffig om vervolgens om elf uur die strijdt in de nacht aan te gaan. Die verloopt zoals je aan de tijd van dit bericht kun zien, net als altijd in hapklare brokken van ca twee uur. Aangezien de vorige update al weer lang geleden was en er nog genoeg te vertellen, een update in de vroege ochtend.

Gewoon de volgende…

Na het avondeten van gisterenavond bleef ik toch wel suffig, knikkebollig. Tegen zeven uur toch even gaan liggen, wekker op half negen. Dat deed wel goed, maar de slaap bleef dominant aanwezig. Heb het slapen gaan uitgesteld tot half een, waarna ik snel ben ingeslapen tot even na vier uur! Lekker naar buiten in de frisse lucht. Nadat ik rond zes uur een tosti en nieuwe koffie had gekregen, ben ik nog even terug gegaan. Een verzorgende is nog langs geweest met de medicatie maar liet mij slapen, een tweede wilde wel de infuuspomp controleren om tien over acht, maar dat vond ik te vroeg om weer op te staan. Uiteindelijk ben ik om half tien opgestaan. 

De pijn in mijn lijf neemt toe! Nu heb ik sinds twee dagen erg veel last van de rechterzijde waardoor opstaan en lopen moeilijk is, maar ook de pijn in mijn rug wordt naar mijn gevoel toch meer. Kan allemaal nog een uitwerking zijn van de veranderingen/verhuizing maar ik denk toch ook aan de vordering van de ziekte die meer pijn gaat veroorzaken. Even een paar dagen aankijken en anders eens met de arts gaan overleggen.
Heb zojuist (elf uur) paracetamol en abstral gehad, daarmee is de pijn alweer een deel gezakt.
Vanmiddag bezoek van Sonja en een vriendin van ons, Ineke. Kijken dat we er een leuke middag van gaan maken, misschien kopje koffie bij Camillus of zo.. we zien wel.

Terwijl ik dit schrijf schiet me weer te binnen dat ik in al die tijd waarin ik hier in de nieuwe Ark ben, nog niet één keer de zalf tegen de jeuk heb hoeven gebruiken! In de oude Ark was dat vaak meermaals per dag op wisselende plaatsen van mijn lichaam. Nu heb ik hier ook wel af en toe jeuk, maar met wat krabben of speeksel krijg ik dat telkens weer weg, zonder zalfje!
Voor wie het nog niet weet, die jeuk wordt veroorzaakt door de gal en is vaak een eerste teken dat er met de gal iets mis is. Zal er dan toch wat in de lucht hebben gehangen, of is het de frisse lucht hier die deze positieve uitwerking geeft?

Lekker uitje

Na het middageten eerst een dutje. Dat viel wat kort uit omdat ik de wekker op kwart voor twee had gezet en ik pas om een uur terug was van het middageten. Wonder boven wonder heb ik toch geslapen gedurende tijd en werd door de wekker ook gewekt. (Logisch gevolg van een wekker). Ik wilde naar de hobbyruimte omdat ik ook met Gerard had afgesproken dit te doen in verband met mijn draad soldeerwerkje wat ik wil maken. Gerard had dit doorgesproken met Lisette die voor de benodigdheden zou zorgen. Aldus op weg naar de hobbyruimte. Voor de ingang van Camillus trof ik weer de twee bekende Sjaak en Jos die daar meestal staan omdat ze nergens anders terecht kunnen om nog te roken, behalve in de hobbyruimte. Aangezien die pas om twee uur open is, was het nog even wachten. Met z’n drieën reden we richting hobby waar we een “feestelijk” geheel aantroffen, in die zin dat iedereen buiten zat. Er was een grote vier-mast parasol opgesteld waaronder iedereen heerlijk vertoefde met wat te drinken. Er was nog net voldoende plek vrij voor ons drie en we kregen gelijk wat te drinken aangeboden. Denk dat we met een vijftien á twintig man/vrouw daar zaten, een gezellige benden. Er werd wat verteld, gezegd, gelachen enz. Eigenlijk net wat ik op dat moment nodig had; Gezelligheid, mensen om me heen, weg uit de sleur. 

Sonja belde ook nog en die vond het ook allemaal heerlijk klinken en was min of meer een beetje jaloers op mij omdat ze ook graag erbij zou willen komen zitten. Om vier uur sluit de hobbyruimte, dus was het weer terug naar de eigen kamer. Omdat ik op weg daar naar toe langs de kamer van Gerard kom, ben ik daar binnen gegaan; die was aanwezig. Hij was nog even druk bezig met een werkstuk, maar na een twintig minuten zijn we toen samen naar de Ark gegaan omdat hij toch het poezie album van Sonja wilde meenemen. Dat was mooi meegenomen, want Gerard duwde mij met rolstoel dus dat spaart weer enorm veel energie.
Op de kamer met Gerard doorgesproken dat Lisette van de hobby niet wist hoe ze aan de spullen moest komen die ik nodig had en dat ik dat dan toch aan Els moest vragen. Gerard was daar niet blij mee dat zoiets simpels dan niet geregeld wordt en dat IK Els moet vragen. Tja de een schuift het naar de ander en die schuift weer door naar de volgende.
Al met al toch een heel gezellige en voor mij waardevolle middag die richting avondeten liep.
Toen ik om kwart voor zes naar de huiskamer ging kwam mijn eten er ook net aan. Vreemd details was, dat ik koffie bij gezet kreeg, terwijl ik die nooit bestel. Op de bon die ik zelf had ingevuld had iemand anders koffie met suiker aangemerkt. Heel vreemd, want ik heb van mijn leven nog nooit koffie met suiker gedronken!! Wie spookt hier nu weer rond?
Omdat de suikerpot los was bijgezet en dus niet in de koffie zat, kon ik de koffie wel opdrinken, hetgeen voor zo’n koffieleut als ik vanzelfsprekend geen probleem is.

Terug op de kamer me weer geïnstalleerd op het heerlijke terras om deze volgende weblog te schrijven.

Oogjes open, oogjes dicht.

Al de hele nacht en zeker sinds vanmorgen wankel ik tussen ogen open en ogen dicht. Ben ik op en probeer wat te doen, kan ik mijn ogen niet open houden. Ga ik dan op bed, doezel ik wat weg maar ben binnen het uur ben ik weer klaar wakker en kan niet meer blijven liggen. Dat spelletje is nu al vanaf zes uur vanmorgen aan de gang, wordt er stapel van. 

Ondanks dat ik eigenlijk niet teveel meer over dit onderwerp wilde schrijven doe ik het toch omdat het een beheersend deel is van mijn huidige welbevinden. Schrijf ik er niet over dan is het ook net alsof alles koek en ei is, terwijl dat dus zeker niet het geval is, ook omdat het toch een groot deel van de dag bepaalt.

Zat ik tot nog toe meestal alleen hier buiten, zo vullen de terrassen zich momenteel. Steeds meer mensen komen naar buiten om van het mooie weer te genieten. Het is hier nu ook erg lekker zacht weer buiten. Af en toe een licht briesjes, graadje of twintig, heerlijk.

Tot zover deze korte update die ik toch even kwijt wilde.

Slapen, zon en genieten.

Nee, zeker niet vergeten maar het ging gewoonweg niet. Het was net alsof een nieuw weblog artikel maar niet van de grond wilde komen temeer omdat er eigenlijk niet echt veel te schrijven valt. Oké, over hetzelfde als vaker, slecht slapen, daar kan ik wel al bijna een boek van maken, maar daar zit menig weblog volger ook niet bepaald meer op te wachten denk ik dan. Goede nieuws in dit kader is dan wel dat ik vanmiddag rond de klok van half vijf mijn oogjes heb gesloten en ze pas weer open gingen even na half negen! Jawel, vier uur aan één stuk geslapen en dat merk ik wel. Dat was ook één reden waarom ik geen nieuwe weblog voor elkaar kreeg, omdat de ogen me doorlopend dicht vielen. Daar heb ik nu dus geen last meer van. 

Ook had ik net voor ik wilde gaan slapen, de zuster gebeld omdat ik te veel pijn had om te gaan liggen. Toen die aankwam had ze ook de navulling voor de infuuspomp bij zich. Huh.. om vier uur in de middag? Dat had half een moeten zijn, geen wonder dat ik nu zoveel pijn heb, want die spuit was helemaal leeg. De nieuwe vulling én de extra pijn medicatie zullen zeker hebben bijgedragen aan de vier uur lekker slapen.
Op dat zelfde moment kwam ook de monteur voor mijn rolstoel. Die heeft een en ander aan de rugleuning veranderd waardoor ook dat probleem voor zover ik nu kan beoordelen is opgelost.

Sonja was vanmiddag hier en we hebben heerlijk op terras genoten van de pracht en praal die de natuur en de vele voornamelijk vogels laten zien. Opmerkelijk hoe ik daar nu van kan genieten, terwijl ik daar vroeger absoluut geen ogen voor had. Toen ik Sonja later vanavond nog aan de telefoon had, gaf ze ook aan liever hier bij mij te willen zitten omdat ze het hier zo mooi en fijn vond. Tja.. zo heeft een groot nadeel dan toch ook een groot voordeel.
Het was hier op de Ark al een paradijs op aarde naar mijn beleving, maar dat kan dus nóg beter zoals ik nu mag ervaren. Het is zo’n enorme luxe om heerlijk naar buiten te kunnen en dan midden in de natuur te zitten. Nu achteraf is ook wel duidelijk waarom ik me op de oude locatie opeens zo opgesloten voelde. Daar kon één klein raam alleen op een kantelstand open, laat staan een hele deur. Ook deze weblog schrijf ik nu weer vanaf het terras.
Eerder vanavond ging dat nog niet omdat ik met mijn netbook midden in de zon zat en geen letter kon zien. Nu om half tien is het hier nog prima vertoeven. De zon gaat langzaam onder en de temperatuur is gezakt naar 19 graden. Heel aangenaam en relaxed.

Het heeft even geduurd alvorens de volgende weblog verscheen. Ik hoop weer een beetje een impressie te hebben gegeven van vandaag. Tot de volgende.

Wie doet me wat?

Het is vandaag een dag van rust, rust en nog eens rust. Sonja heeft al gekozen om morgen pas weer op bezoek te komen. Ik kan mijn dutjes dus inplannen zonder de wekker te zetten. Trek vandaag ook geen kleren aan, gewoon lekker in mijn softie trainingspak. Vanaf een uur of elf werd het buiten ook lekker weer toen het zonnetje doorbrak. Zit lekker buiten deze weblog te schrijven. Kopje koffie en sigaartje erbij, wie doet me wat, Heerlijk. Vreemd dat ik daar nu wel van kan genieten. We hebben in 2000 een tuinset gekocht met vier stoelen, kussens, tafel en parasol. Als ik daar 25 uur aan heb gezeten dan schat ik het ruim in. Alleen vandaag heb ik hier meer dan vijf uur op het terrasje gezeten.
Half een komt de verpleegster voor het aanleggen van een nieuw infuus en de nieuwe pomp. Het infuus wordt om de vier dagen vernieuwd en meteen op een andere plek geprikt. Dat had gisteren al moeten gebeuren, maar door de verhuizing een dagje verlaat. Alles loopt nog min of meer in een opstart fase. Duurt even voor ze alles weer in het gareel hebben draaien.
Dan is het middageten aan de beurt. Bami met kip saté. Lekker, lekker. Een vol bord is dan ook snel een leeg bord én een volle buik.
Vooraf had ik al ingepland om vanmiddag naar de hobbyruimte te gaan en vooraf even bij ergo therapie langs voor mijn rolstoel. Telkens als ik de rugleuning wil verstellen zit die vast. Ik moet dan eerst met mijn rug een fikse klap naar achteren maken om het geheel weer op gang te krijgen.
Een beetje olie of vet kunnen daar wonderen verrichten.
De Ergo en hobbyruimte liggen in het hoofdgebouw van Camillus, dus ik moet buitenom er na toe. Ook dat wilde ik voor de eerste keer proberen.
De voordeuren bij de Ark gaan spontaan open als ze mijn zien?! Leuk, automatische deuren.
Het pad voor de Ark loopt een beetje omhoog maar is vooral schuin naar links, waardoor ik doorlopend moet bijsturen. Daarvoor heb ik veel kracht nodig. Na dit pad van zo’n 50 meter gaat het dan vanzelf omlaag en moet ik zelfs de handen aan de rem houden. Al met al is de weg toch niet zo ver als ik dacht en ben dan ook in korte tijd in het hoofdgebouw.
Bij de hobbyruimte zie ik pas, dat ze van 2 tot 4 zijn geopend. Hmmm.. het is nog geen één uur en heb dus weinig zin om daar op te wachten. Door naar ergo. Daar wordt meteen iemand erbij gehaald om te kijken. Mogelijk dat ze vandaag of anders morgen komen kijken wat ze kunnen doen.
Dus weer terug naar de Ark. Bij de ingang zitten een paar mensen die ik van de hobby ken en ga er even langs staan voor een sigaartje. Even wat geklets over ondermeer de verhuizing. Als mijn sigaar op is ga ik weer terug naar de Ark. De weg terug lijkt zoals meestal weer korter dan de weg heen. Ook nu gaan de deuren van de Ark weer netjes voor me open. Wat een luxe.
Eenmaal op de kamer aan de computer en wil beginnen met dit weblog. Als ik dan naar buiten kijk denk ik bij mezelf, waarom binnen als ik ook mooi buiten kan zitten. Als dit geen genieten is.
Het eerste buiten weblog dus. Wie doet me wat?!

De nachtmerrie 2

Drie dagen geleden heb ik nog een bericht geschreven over iets wat me zeer realistisch was voorgekomen, over de PC die helemaal in de soep zou zijn gelopen, wat achteraf helemaal niet waar bleek. Ik kon dit verhaal toen niet plaatsen en tot op heden niet. Logisch, want het was niet meer of minder dan een nachtmerrie.
Afgelopen nacht voltrok zich een tweede die ik gelukkig snel heb weten te realiseren. Frisse lucht doordat ik nu naar buiten kon, heeft daar zeker aan bijgedragen.
In het kort:

Om de een of andere onbekende reden hebben de media het op mijn gezondheid afgezien en willen allemaal als eerste weten hoe mijn gezondheid ervoor staat en of ze daar in de media over kunnen berichten. Facebook speelt daarbij een rol, waarbij mijn “vrienden”, gebruikt worden om weer andere vrienden te vinden die een rol spelen bij het tot stand komen van conclusies. Het speelt zich dus allemaal buiten mij af, heb er zelf geen enkele invloed op, maar wordt er wel hartstikke gek door gemaakt. Zo gek dat ik blijf afwisselen tussen bed en computer en mijn rust nergens meer vind. Van Marlies, de nachtverpleging weet ik echter al, dat ik lang en goed heb geslapen, dus zelfs dat afwisselen tussen bed en computer mag ik al als deel van mijn nachtmerrie beschouwen; ik heb dat gedroomd.

Rond half vier wordt ik er helemaal stapel van en besluit het bed uit te komen en frisse lucht op te zoeken met een normale sigaar erbij. Binnen een vijftiental minuten begint de realiteit zich weer af te tekenen en realiseer me dat ik dit alles heb gedroomd. Kan niet anders! Ik bestel verse koffie en medicatie voor de pijn in mijn rug. Weer een halfuur later is het me helemaal duidelijk; het was niet meer of minder dan een nachtmerrie. Tjonge, wat kunnen die realistisch zijn. Ik kan me niet herinneren dit eerder in mijn leven te hebben meegemaakt. Wat een ongelooflijke onzin kan een mens voor waar aannemen.

De frisse lucht van ca 16 graden buiten, twee bakjes verse koffie en 1 ½ sigaar brengen mij in ieder geval weer bij mijn positieven. Eenmaal weer naar binnen begin ik meteen met het schrijven. Daarbij valt het me af en toe toch zwaar de ogen open te houden en de concentratie op het schrijven vast te houden. Ben nog steeds behoorlijk vermoeid en de nachtmerrie zal weinig of geen innerlijke rust hebben gegeven.

Als ik er zo over nadenk zouden die nachtmerries toch wel eens het gevolg kunnen zijn van innerlijk onrust. Ik heb me vele weken verheugd op de verhuizing naar de voor mij nieuwe Ark. Was echter ook vaak bang het niet te zullen halen en nog voordien te overlijden. Het plotseling ingestelde rookverbod op de kamers wat mij enorm aangreep en de vermoeidheid van de uiteindelijke verhuizing, zal zeker deze nachtmerrie van vandaag hebben kunnen veroorzaken. Kan me er wel iets bij voorstellen.

Tot de volgende update.

Uitgeput en afgemat

De verhuizing van gisteren heeft zijn sporen in mijn lijf wel achter gelaten.
Na inpakken en later de resultaten na het weer herinrichten heb ik een fotoreportage op de website van de Ark gezet. Die kun je hier bekijken.

Was gisterenavond doodop en lag rond 9 uur voor de eerste keer in bed. De “Nachtrust” volstrekt zich als gewoonlijk in brokstukken van één hooguit twee uurtjes slaap. Dat gaat zo ook de hele dag wel weer door omdat er toch rust nodig is voor de lange uitputtende slag van gisteren.
Dan merk ik pas echt hoe gehavend mijn lichaam dan toch is door de ziekte. Je wil wel maak je kan niet meer. Verder heb ik veel pijn in mijn rechter arm/schouder. Ik heb daar voor gisterennacht of verkeerd op gelegen of een verkeerde beweging mee gemaakt. Mogelijk een spiertje gescheurd of dergelijke.
Sonja is samen een vriendin op bezoek geweest. Omdat het droog weer was en niet echt koud hebben we lekke buiten op het terras gezeten met koffie én zelfs gebak. Mokka gebak 
De beide dames hebben nog de eendjes naar boven gelokt met brood. Weten die ook weer dat er boven aan de berg mensen terug zijn.
Eenmaal weer binnen ben ik meteen begonnen met het schrijven van dit bericht omdat ik me realiseerde vandaag nog helemaal niets te hebben geschreven. Sinds gisterenavond 19.45 uur zelfs niet meer. Bij dezen dus weer.

Roken
Dan het roken. Vanmorgen regende het pijpenstelen (Lekker cliché achtige uitspraak) dus de rookkamer eens geprobeerd. Geen asbak te bekennen. Ook de nachtverpleging kon niets vinden, dus kreeg ik een klein bordje. Na een halve sigaar hield ik het wel voor gezien. De resterende helft heb ik op het bordje achter gelaten omdat ik wilde weten wat ermee zou gebeuren. Toen ik net voor de middag weer naar de rookkamer ging, was het bord schoon en geen sigaar meer te bekennen. Dat was dus de eerste halve.
Verder heb ik me weten te redden met de elektrische sigaret! Jawel! Heb tot op dit moment 4 ½ sigaren gerookt, mede doordat ik met bezoek nog buiten heb gezeten. De rest rook ik de E-sigaret en dat bevalt me eigenlijk boven verwachting goed! Als je er een halve dag mee bezig bent en een beetje door hebt hoe het allemaal werkt, is er geen reden meer om een normale sigaar aan te steken. Sterker nog, het is zelfs van alle kanten beter het niet meer te doen. Blijft dit zo, dan heb ik voorlopig genoeg aan de nog aanwezige twee kisten sigaren en kan er beter vloeistof bijbesteld worden. Al met al een goede zet dus die E-sigaret.