Zombie Fred

Zoals gepland gisterenavond nog bezoek gehad van een vriend. Die was rond zeven uur hier en ging om half negen weer naar huis. Hij was direct vanaf zijn werk doorgereden en had dus een lange dag al achter de rug. Daarna nog even rustig wat dingen gedaan waar mijn hulp voor was ingeroepen om vervolgens om half elf ook het bed in te duiken. Een lange dag van ruim 16 uur ging daarmee ten einde. Hoe was/is het mogelijk…

Dat bleek vandaag wel!
Als een zombie beweeg ik mij met alles in een soort roes, in slow-motion. Er is totaal geen energie, alles kost me enorm veel moeite en als men mij iets zegt of verteld moet ik om herhaling vragen, want de snelheid waarmee gesproken wordt kan ik niet volgen. Mijn geheugen laat me volledig in de steek en mijn ogen waren tot vanmiddag niet open te houden. De verhoging van de morfine in de pomp heeft vandaag pas echt zijn uitwerking. Ik weet nog dat ik rond half twee weer wakker was, in mijn stoel in slaap ben gevallen om rond vijf uur weer wakker te worden. Weer het bed in tot half acht. (Twijfel of dit helemaal juist is zo)

Vanochtend was het bovendien een gekkenhuis aan bezoekers. Fysiotherapie in verband met de wikkels om voeten en benen; Die kwam niet veel later terug met speciale pantoffels die met klittenband op maat te maken zijn voor mijn dikke voeten. Gerard kwam een paar keer langs vandaag voor een zinvol of koetjes en kalfjes gesprek met inhoud. De schoonmaakster Marta waar altijd wel weer even een babbeltje mee gemaakt wordt. Vernieuwen van de pomp. Medicatie ronde enz., enz.
De deur van de kamer kon bijna de hele ochtend open blijven.
De Arts had inderdaad in het dossier de melding opgepikt over de tintelende rechter arm en hand, de opgeblazen buik e.d. en kwam mij onderzoeken.
Zo kwam zij tot de conclusie dat er veel lucht in mijn buik zat en vroeg hoelang ik niet meer had ontlast. Ja inderdaad, dat was weer een aantal dagen, veel te veel dagen, geleden. Door de verhoging van de morfine wordt ook de darmwerking verlaagd. Ze stelde een klisma voor om een mogelijke verstopping los te krijgen én wederom laxeermiddel om het geheel op gang te houden. Niet veel later daarna kwam verpleegkundige Claudia al met de bekende klisma aan, die op de wc werd ingebracht.

Ik heb enige ervaring met klisma’s uit de ziekenhuis periode in Maart van dit jaar, dus ik wist dat dit snel tot werking kon leiden. Zo was het ook; binnen tien minuten kwam de eerste lading die werd afgesloten met een prop zoals de arts ook had gevreesd. Daarna bleef het rustig. Dan maar weer in de luier, want je weet maar nooit of en wanneer er een volgende lading komt, dan is de weg naar de wc altijd te lang. We wachten af.
Om half een het middageten, nog een half uurtje aan de telefoon met vriend en lotgenoot Leen om vervolgens het bed weer in te duiken. Daar verbleef ik tot mijn grote vreugde tot half vijf, ruim drie uur dus! Daardoor is het zombie gevoel een behoorlijk stuk lager geworden en kan ik weer een beetje tot tien tellen, mits rustig aan!
Er zijn veel momenten uit de periode van gisteren avond tot op heden die ik niet kan plaatsen, waar ik niet van weet wat er gebeurt is. Gewoon gaten in mijn geheugen.
Er was echter voldoende nieuw materiaal om een volgende weblog te schrijven en je weer te informeren over de gang van zaken.
Een dag als vandaag waarin alles zo verward en onduidelijk is maakt wel weer, dat ik toch meer denk aan mijn ziekte en de gevolgen daarvan. Het beangstigd me en geeft wat onrust, maar echt bang ben ik niet.
Ik vraag me wel meer af: “Hoe lang mag ik hier nog genieten?”.

Een gedachte over “Zombie Fred

  1. Wim

    Ik ben geen arts maar is de verhoging van 90 naar 140 mg niet teveel in één keer? Dat je stukken hebt gemist is misschien wel logisch.
    Gelukkig ging het later op de dag al beter, maar echt blij wordt ik er niet van. Ja ik weet wat er aan de hand is, maar toch. Misschien gaat het wel sneller als ik zou willen. Weet niet. Blijf nuchter en geniet van elk moment van de dag.

Geef een reactie